Grupa docelowa

Grupą docelową projektu są 125 osoby, które uczą się, pracują, mieszkają, a w przypadku osób bezdomnych, przebywają na terenie gmin: Białośliwie, Wyrzysk, Wysoka oraz Łobżenica, które ze względu na wiek, stan zdrowia lub niepełnosprawność wymagają opieki lub wsparcia w związku z niemożnością samodzielnego wykonania co najmniej jednej z podstawowych czynności dnia codziennego, ze szczególnym uwzględnieniem osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz osób chorych psychicznie.

Interwencja dedykowana jest również 30. opiekunom faktycznym. Strategia Polityki Społecznej województwa wielkopolskiego do roku 2030 podaje, że przeciętnie co ósmy mieszkaniec Wielkopolski jest dotknięty niepełnosprawnością. 43,3% osób z niepełnosprawnością jest w wieku poprodukcyjnym. Rynek pracy – osoby z niepełnosprawnością charakteryzują się przeciętnie niższym poziomem wykształcenia niż ogół ludności, a wskaźnik zatrudnienia to 13,6% (przy czym dla populacji w województwa 57,3%). Niepełnosprawność jest czynnikiem zwiększającym ryzyko ubóstwa – ok. 51% osób w gospodarstwach domowych z minimum 1 osobą niepełnosprawną w 2021 r. żyło w sferze niedostatku. Osób z zaburzeniami psychicznymi osiągają najniższe wartości wskaźnika jakości życia (osoby z niepełnosprawnością intelektualną – 24,5 i chorobami psychicznymi 31,2 na 100 pkt). Niepokojącym zjawiskiem jest wzrost liczby zamachów samobójczych – w okresie 2017-22 odnotowano wzrost w Wielkopolsce o 22%. W zamachach kończących się zgonem wyraźna dysproporcja pomiędzy kobietami i mężczyznami (siedmiokrotnie więcej mężczyzn niż kobiet). Zauważa się feminizację starości – w tym więcej kobiet starszych z niepełnosprawnościami. Jeśli chodzi o zaburzenia psychiczne uznaje się za jedną z częstszych przyczyn niepełnosprawności. W badaniu z 1999 r. w 14 państwach psychoza została uznana za trzeci najbardziej upośledzający stan (po porażeniu czterokończynowym i otępieniu). Z lokalnej analizy potrzeb (REMEDIUM) wynika, że jest duża potrzeba usług opiekuńczych dla ich pacjentów. Ok. 20 % osób z PZP mieszkają samotnie lub w rodzinach, które całkowicie ich izolują, np. z problemem alkoholowym, utrzymują się z rent socjalnych, czasem rodzinnych, są to środki często niewystarczające na zapewnienie nawet podstawowych potrzeb życiowych. Dominującym problemem jest duża izolacja społeczna – brak środków finansowych na udział w wydarzeniach społecznych i kulturalnych, brak zasobów osobistych i zaradności aby uczestniczyć w życiu społecznym lub nawiązywać kontakty, brak miejsc, w których osoby te mogłyby się rozwijać lub nawiązywać relacje. Charakterystyczne też są trudności w załatwianiu spraw życia codziennego – brak umiejętności i zasobów do załatwiania spraw urzędowych, drobnych napraw, planowania dnia i organizacji własnego czasu.